Ruimte maken voor wat er al ís

---

Een kat, languit op een muurtje. Een hand die naar hem toe reikt.
Het beeld doet denken aan Michelangelo's fresco op het plafond van de Sixtijnse Kapel.

Maar bij mij kwam Django meteen voorbij, mijn mooie, bijzondere zwarte kat die er helaas niet
meer is.

Django was volledig zichzelf. Eigenlijk geldt dat voor alle katten. Katten vragen zich niet af of ze wel genoeg zijn. Een kat verontschuldigt zich nooit voor zijn dutjes op schoot of midden op de keukenvloer in de zon. Ze zijn gewoon kat.

Kijk naar de natuur; de zon schijnt. De lindebomen voor mijn huis groeien zo hoog en breed als ze kunnen. Ze houden zich niet in uit angst misschien te veel schaduw te geven. De rozen in mijn tuin bloeien en geuren. De merels hiervoor zingen zonder zich af te vragen wat andere vogels ervan vinden.

De natuur geeft uitdrukking aan wat ze is. Moeiteloos. Ze hoeft zich niet te bewijzen of in te houden.

Dat vrije, ongeremde stromen noemde de legendarische danseres en choreografe Martha Graham "het kanaal openhouden".

Volgens haar draagt ieder mens een unieke levenskracht in zich die zich wil uitdrukken.Dat beeld spreekt me aan. Ruimte maken voor wat er al ís, voor wie we al zijn.

Maar wie of wat is dat eigenlijk, dat zelf? Wat betekent jezelf zijn?

(Lees hieronder verder)